Tagarchief: zoon

Hiep hiep… mijn kleine grote man was jarig.

9 herfsten, zoveel zijn het er al voor Vince. Niet te geloven. 2 november is zijn dag.

14

Het ging niet steeds makkelijk. Zijn vorig levensjaar was wat zoeken… maar gestaag gaan we vooruit. Ik ben geen voorstander van etiketten op kinderen kleven, maar eens er een etiketje is… helpt dat wel een stuk vooruit.

Maar enfin, graag wou hij het thema draken voor zijn verjaardag. Tandloos (je weet wel, die wereldberoemde draak uit Drakenjagers) werd het figuurtje. Print en cut, een letterslinger, textielverf en stencil material, flex, … Ik gebruikte de vele functies die mijn cameo rijk is.

Hij wou een groene kroon. Die maakte ik in stof, met een elastiek aan de achterkant. Velcro, kronen en haar… Dat vind ik niet zo’n geslaagde combo. Ik tekende een kroon volgens maat, sneed die 2 keer in groene stof en verstevigde de voorkant met H250. Als afwerking koos ik zwarte biais. Voor ik de kroon aan elkaar stikte, schilderde ik er Tandloos op. Ik ging eerder aan de slag met textielverf, dus was de klus gauw geklaard. Het cijfer 9 zette ik er op met zwarte flex. Zoon heel tevreden met het resultaat, mama dus ook.

Een speciale taart, daar had Vince geen zin in. Een vanillecake draagt zijn voorkeur weg. ‘Dat is wat saai voor jullie, maar ik hou er van’ zei hij. Geen probleem vriend. Ik hoefde dus ook niet aan de slag met suikerpasta en boterroom. Als versiering voorzag ik Tandloosprikkers. En 9 kaarsjes.

Bij de 2de taart liet ik met iets meer gaan. Een chocoladetaart met chocoladeboterroom. Njammie! :-). Stiekem bestelde ik mini éclairtjes bij de bakker omdat hij die zo graag lust. Verrassingen zijn niet echt aan de orde bij ons, dus gaf ik hem wel een grote tip. Meneer was tevreden.

Daarnaast maakte ik de uitnodiging en letterslinger in papier en vinyl. Tandloos op de uitnodiging printte ik op printbare vinyl. Een schaduwrand rond Tandloos en die als snijlijn gebruiken vind ik net iets mooier afgewerkt. Dat werken met print en cut is steeds spannend. Het kan altijd fout gaan. Correct licht en precies werken is aan de orde.

Eenvoudiger dan bij de dochter, maar voor Vince is dat het beste.

Gelukkige verjaardag vriend! Je bent mijn held!!

PLAKZOEN op beide wangen.

 

Oja, die creativiteit heb ik niet van vreemden… Mijn mama maakte een mooie draak ! Merci mama. Ook voor de draak ❤

 

papier, stokjes: action

vinyl, textiel materiaal, textielverf, printable vinyl: www.feeerieke.be

 

Advertenties

Vince.

Eens geen blogje over naaien. Geen blogje over creëren. Soms gaat het anders dan verwacht.

Ergens maart 2017…

Sinds december 2016 is mijn zoon de trotse bezitter van een type 9 attest. Autisme met normale begaafdheid. Uiteindelijk geen verrassing voor mij. Eerlijk waar, echt niet. En toch… Bam!

Met het M-decreet mag hij -in principe- in zijn oude school blijven. Nuja, dat M-decreet… Hmmm… Mensen achter een bureau met veel computers en slechte ideeën die een plan opstellen. Hoe meer ik erover lees, hoe gekker ik het vind. Het is een topplan dat kids met een beperking mogen aansluiten in een gewone klas, maar helaas zijn die klassen niet aangepast en ontbreekt er heel wat kennis bij de leerkrachten. Het is ook niet makkelijk om te werken met zoveel verscheiden kids in je klas. Zowel de sterkere als de minder sterke lijden er onder. Of je het nu wil of niet, het niveau gaat naar beneden. Gewoon omdat de focus van de titularis elders verwacht wordt. Maar da’s een andere discussie…

Ik ben ook juf, eentje in het bijzonder onderwijs. En binnenkort ook mama van een kind in het bijzonder onderwijs. Oh boy!

In januari 2017 had ik een ‘moeilijk oudergesprek’ zoals dat mooi heet. Alleen… was ik de ouder op school van mijn zoon. Geen nieuws dat onverwacht is, maar soms wil het hart niet mee, maar het hoofd wel. Het team van de Boomhut kon niet meer bieden wat Vince nodig heeft…  Dat weet ik wel. Dat voel ik aan Vince. Het buikgevoel wil ook mee… maar mijn hart wou nog te hard bij het oude blijven, bij het vertrouwde. De Boomhut was van dag 1 al meer dan een fantastische keuze voor de zoon. Groen, een ferm team,… en doorheen de jaren is dat maar gegroeid. Mijn liefde voor deze school.

Mijn zoon heeft het niet makkelijk. Nog nooit echt gehad. Maar met de hulp van de juffen en de zorgjuf, slaagde hij redelijk. Hij mocht 2 keer het eerste leerjaar meemaken, en nu in het 2de leerjaar, loopt het ook niet op rolletjes. Maar Vince gaat graag naar school. Nooit heeft hij buikpijn of moet ik hem sleuren naar school. Schoolmoe… nee, dat is hij niet. Gelukkig maar.

De focus ligt steeds op het welbevinden. Eens dat goed zit, komt de kennis er wel bij. En dat klopt. Het wordt helaas zo vaak aan de kant geschoven. De feel good. De focus ligt nog te vaak op het bijbrengen van kennis. Wat ben je daar mee, als je je niet kan uiten, als je niet durft, als je je slecht voelt???? Je goed voelen is zzooo belangrijk om op een correcte manier te functioneren. En dat, dat streeft het team van de Boomhut na. Merci!

Maar het bouwt op, het wordt elke maand duidelijker dat het gewoon onderwijs niet voldoet aan wat Vince van doen heeft. Sinds november 2015 gaat hij voor 4 disciplines naar het Revalidatiecentrum. Ergo, kine, logo en psycho. Als wij iets doen, dan doen we het goed… ;-). Dit heeft hem erg voorruit geholpen. Ik zie mijn zoon groeien, ik merk dat hij leert. Ook sociaal gaat het iets beter. Oef even rust.

Nuja, het autismespectrum is zo ruim. Pff… Maar op school gaat het niet meer. De klasgroep is te groot, het tempo te snel, de leerstof te ingewikkeld, de sociale interacties te moeilijk, het aanvoelen ontbreekt. Tijd voor verandering. Tijd voor iets wat beter werkt voor mijn zoon.

En ja, dat besef, dat doet zeer. Dat doet je verschieten. Dat is opnieuw aanvaarden. Aanvaarden dat je de toekomst moet bijstellen. Ook angst, komt het goed? Het leven is al niet evident. Ik weet ook wel dat het erger kan. Er is honger, de natuur heeft ook zo zijn kuren en de godsdiensten denken ook dat zij de enigen zijn met het juiste idee. Tuurlijk. Iedereen heeft zijn struggles. Maar nu, in mijn leven is het ook even knokken. Al een tijdje eigenlijk. Elke mama wil het beste voor haar kind. En je verwacht niet dat er een beperking zal opduiken.

Halfweg mei 2017

29 mei… 29 mei. Dan start Vince in het aangepast onderwijs type 9. Klinkt sjiek e. Het is deze week bijna elke dag -een laatste keer-. Een laatste keer dat ik hem in de klas kan afzetten, een laatste keer dat hij leesclub heeft, een laatste keer dat ik hem op woensdag ga oppikken, een laatste keer dat ik zijn juf zag in haar klas, een laatste keer dat… En ook bij mij doet dat wel iets. Heel veel zelfs. Ook voor mij is het een soort van afscheid, want met de school van je kroost, ben je nauw verbonden. En na 3 jaar juf Sofie… tja. Een bang hartje, dadde ja. Pff… Het zal raar doen, mijn kind op mijn school. Juf – mama – juf – zo verwarrend. Maar zoals ik Vince ken, zal hij een duidelijke scheidingslijn maken. School is school, thuis is thuis. Voor mij zal het andere koek zijn. Emotionele taart die ik ben. Ah mijn ventje!

Ik schreef een gedicht voor hem. Ik kroop zowaar in zijn hoofd om duidelijk te maken aan zijn klasgenootjes waarom hij weggaat.

In je hoofd kan je alles

fietsen naar de maan

op de wolken staan

in mijn hoofd is het soms vreemd

alsof iets het overneemt

te luid te druk

dat brengt me van mijn stuk

mijn hoofd wil rust

tijd om te gaan.

Eind mei 2017

Dat het maar gauw kan starten die nieuwe school. Vandaag (23 mei 2017) is het de laatste Boomhut schooldag. Vince had een slechte nacht. En een mindere ochtend. Hij was nerveus. Wou me niet loslaten toen ik hem naar school bracht. Spannend om wat komen gaat vandaag. Want hij weet dat er van alles gaande is. Een feestje, een kadootje. Ook hij heeft een super uitdeelkadootje mee. Plaktattoos. Draken en feetjes. Paarse natuurlijk.

En ook Sofie krijgt een pakje.

Al die kleine dingen geven hem een grote spanning. Gelukkig weet ik dat hij vandaag goed omringt is…

En gelukkig heeft hij een super afscheid gehad… Een schattenjacht, een klimpartij in het verboden bos, snoepen, de polonaise, kadootjes krijgen, teveel natte zoenen, … Het deed hem deugd aan zijn hartje.

Thuis gekomen, als hij veilig in bed lag… kwamen de emoties pas boven. Tranen met tuiten. En een woelige nacht.

Morgen is de dag. Eén voordeel… We kunnen ’s morgens wat langer slapen…

 

trui, materiaal tatoos, flex: www.feeerieke.be

Ik gebruikte de fuse-tool om de zakjes te maken.