Tagarchief: familie

Vince.

Eens geen blogje over naaien. Geen blogje over creëren. Soms gaat het anders dan verwacht.

Ergens maart 2017…

Sinds december 2016 is mijn zoon de trotse bezitter van een type 9 attest. Autisme met normale begaafdheid. Uiteindelijk geen verrassing voor mij. Eerlijk waar, echt niet. En toch… Bam!

Met het M-decreet mag hij -in principe- in zijn oude school blijven. Nuja, dat M-decreet… Hmmm… Mensen achter een bureau met veel computers en slechte ideeën die een plan opstellen. Hoe meer ik erover lees, hoe gekker ik het vind. Het is een topplan dat kids met een beperking mogen aansluiten in een gewone klas, maar helaas zijn die klassen niet aangepast en ontbreekt er heel wat kennis bij de leerkrachten. Het is ook niet makkelijk om te werken met zoveel verscheiden kids in je klas. Zowel de sterkere als de minder sterke lijden er onder. Of je het nu wil of niet, het niveau gaat naar beneden. Gewoon omdat de focus van de titularis elders verwacht wordt. Maar da’s een andere discussie…

Ik ben ook juf, eentje in het bijzonder onderwijs. En binnenkort ook mama van een kind in het bijzonder onderwijs. Oh boy!

In januari 2017 had ik een ‘moeilijk oudergesprek’ zoals dat mooi heet. Alleen… was ik de ouder op school van mijn zoon. Geen nieuws dat onverwacht is, maar soms wil het hart niet mee, maar het hoofd wel. Het team van de Boomhut kon niet meer bieden wat Vince nodig heeft…  Dat weet ik wel. Dat voel ik aan Vince. Het buikgevoel wil ook mee… maar mijn hart wou nog te hard bij het oude blijven, bij het vertrouwde. De Boomhut was van dag 1 al meer dan een fantastische keuze voor de zoon. Groen, een ferm team,… en doorheen de jaren is dat maar gegroeid. Mijn liefde voor deze school.

Mijn zoon heeft het niet makkelijk. Nog nooit echt gehad. Maar met de hulp van de juffen en de zorgjuf, slaagde hij redelijk. Hij mocht 2 keer het eerste leerjaar meemaken, en nu in het 2de leerjaar, loopt het ook niet op rolletjes. Maar Vince gaat graag naar school. Nooit heeft hij buikpijn of moet ik hem sleuren naar school. Schoolmoe… nee, dat is hij niet. Gelukkig maar.

De focus ligt steeds op het welbevinden. Eens dat goed zit, komt de kennis er wel bij. En dat klopt. Het wordt helaas zo vaak aan de kant geschoven. De feel good. De focus ligt nog te vaak op het bijbrengen van kennis. Wat ben je daar mee, als je je niet kan uiten, als je niet durft, als je je slecht voelt???? Je goed voelen is zzooo belangrijk om op een correcte manier te functioneren. En dat, dat streeft het team van de Boomhut na. Merci!

Maar het bouwt op, het wordt elke maand duidelijker dat het gewoon onderwijs niet voldoet aan wat Vince van doen heeft. Sinds november 2015 gaat hij voor 4 disciplines naar het Revalidatiecentrum. Ergo, kine, logo en psycho. Als wij iets doen, dan doen we het goed… ;-). Dit heeft hem erg voorruit geholpen. Ik zie mijn zoon groeien, ik merk dat hij leert. Ook sociaal gaat het iets beter. Oef even rust.

Nuja, het autismespectrum is zo ruim. Pff… Maar op school gaat het niet meer. De klasgroep is te groot, het tempo te snel, de leerstof te ingewikkeld, de sociale interacties te moeilijk, het aanvoelen ontbreekt. Tijd voor verandering. Tijd voor iets wat beter werkt voor mijn zoon.

En ja, dat besef, dat doet zeer. Dat doet je verschieten. Dat is opnieuw aanvaarden. Aanvaarden dat je de toekomst moet bijstellen. Ook angst, komt het goed? Het leven is al niet evident. Ik weet ook wel dat het erger kan. Er is honger, de natuur heeft ook zo zijn kuren en de godsdiensten denken ook dat zij de enigen zijn met het juiste idee. Tuurlijk. Iedereen heeft zijn struggles. Maar nu, in mijn leven is het ook even knokken. Al een tijdje eigenlijk. Elke mama wil het beste voor haar kind. En je verwacht niet dat er een beperking zal opduiken.

Halfweg mei 2017

29 mei… 29 mei. Dan start Vince in het aangepast onderwijs type 9. Klinkt sjiek e. Het is deze week bijna elke dag -een laatste keer-. Een laatste keer dat ik hem in de klas kan afzetten, een laatste keer dat hij leesclub heeft, een laatste keer dat ik hem op woensdag ga oppikken, een laatste keer dat ik zijn juf zag in haar klas, een laatste keer dat… En ook bij mij doet dat wel iets. Heel veel zelfs. Ook voor mij is het een soort van afscheid, want met de school van je kroost, ben je nauw verbonden. En na 3 jaar juf Sofie… tja. Een bang hartje, dadde ja. Pff… Het zal raar doen, mijn kind op mijn school. Juf – mama – juf – zo verwarrend. Maar zoals ik Vince ken, zal hij een duidelijke scheidingslijn maken. School is school, thuis is thuis. Voor mij zal het andere koek zijn. Emotionele taart die ik ben. Ah mijn ventje!

Ik schreef een gedicht voor hem. Ik kroop zowaar in zijn hoofd om duidelijk te maken aan zijn klasgenootjes waarom hij weggaat.

In je hoofd kan je alles

fietsen naar de maan

op de wolken staan

in mijn hoofd is het soms vreemd

alsof iets het overneemt

te luid te druk

dat brengt me van mijn stuk

mijn hoofd wil rust

tijd om te gaan.

Eind mei 2017

Dat het maar gauw kan starten die nieuwe school. Vandaag (23 mei 2017) is het de laatste Boomhut schooldag. Vince had een slechte nacht. En een mindere ochtend. Hij was nerveus. Wou me niet loslaten toen ik hem naar school bracht. Spannend om wat komen gaat vandaag. Want hij weet dat er van alles gaande is. Een feestje, een kadootje. Ook hij heeft een super uitdeelkadootje mee. Plaktattoos. Draken en feetjes. Paarse natuurlijk.

En ook Sofie krijgt een pakje.

Al die kleine dingen geven hem een grote spanning. Gelukkig weet ik dat hij vandaag goed omringt is…

En gelukkig heeft hij een super afscheid gehad… Een schattenjacht, een klimpartij in het verboden bos, snoepen, de polonaise, kadootjes krijgen, teveel natte zoenen, … Het deed hem deugd aan zijn hartje.

Thuis gekomen, als hij veilig in bed lag… kwamen de emoties pas boven. Tranen met tuiten. En een woelige nacht.

Morgen is de dag. Eén voordeel… We kunnen ’s morgens wat langer slapen…

 

trui, materiaal tatoos, flex: www.feeerieke.be

Ik gebruikte de fuse-tool om de zakjes te maken.

Advertenties

Emo meimaand #1 ode aan mijn mama

Mijn mama… geen woorden kunnen voldoende beschrijven wie ze is, wat ze doet en waar ze voor staat…  Een rots, een zekerheid, liefde, behulpzaam, geduldig, veiligheid, …

En zoals zovelen onder ons zeg ik te weinig ” merci mama” en te weinig ” ik zie je graag”. Bij deze.

Ik kan me ook niet voorstellen dat ze er niet meer zou zijn. Ik kan me niet inbeelden dat ik haar niet meer kan bellen en vertellen over zijn kleine en grote zorgen. Want zij gaf me tradities door zoals champagne ontbijt met buche taart op 25 december. Of ook mijn was het mijn mama die vertelde dat als de hemel rood/roze is, dat de Sint volop aan het bakken is voor zijn feest, op 6 december.  Zij staat klaar voor mijn kroost. Altijd. Ze heeft zo’n goede oren. Die steeds horen wat er scheelt. Ze was er steeds toen ik er plots alleen voor stond met kleine Vince. En stevige schouders, dat ook. Vince kan er herbronnen, daar bij haar thuis in het Heuvelland. En hij geniet ervan. Hij kijkt uit naar een weekendje oma. Wat ’n veilig gevoel. Ze stelt de juiste vragen op het goede moment. Ze geeft raad en tips. Zoals een moeder dat hoort te doen.

Mijn mama’tje. Ah. Elke dinsdag belt ze. Mijn kleine meid weet het ook al. De telefoon rinkelt … ‘oma Berg’ en ze holt naar de telefoon. Zalig.

En voor haar maakte ik deze tas. Gebruik hem maar!

En het kaartje maakte ik ook. ’t Is nog niet echt wat ik wou maken, but it will do. Met deze mist spray spoot ik een soort ‘toner’ op het kaartje.  Daardoor kon ik er een foil over doen met de Minc. Mijn eerdere Minc avonturen lees je hier. In een latere blog deze maand zal ik jullie alle geheimen vertellen over dit product.

 

Lief lief mamaatje… fijne Moederdag. Je hoort me niet al te vaak en we zien elkaar niet zo heel veel. Maar ik draag je in mijn hartje wi. En ik ben je zo dankbaar! Kus. Van mij voor jou.

 

Ook zo’n tas????  Een tas op maat kan je bestellen via villa sanseveria shop

kaartje: action

minc mist spray en foil: www.feeerieke.be

 

Een jarige dochter

Oja, ze zijn waar, de clichés over het groot wordend kroost… Als kolen.  2 jaar geleden nog heerlijk aan het knuffelen met mijn baby meisje, borstvoeding, induffelen, slapeloze nachten (mm…die zijn af en toe nog aanwezig, helaas). En nu, loopt ze rond, wil ze fietsen, heeft ze al een sterke wil (NEE, botjes aandoen), klimmen en klauteren en geen zittend gat. Het gaat snel.  Maar wat een zalig kind. Ze is er vorige donderdag dus 2 geworden.

Met feestkleedje en kroon was de kleine dame klaar voor haar dag.

 

De uitnodiging en andere decoratie leukte ik op met een meisje dat ik vond in de silhouette10 store. Eentje die wel past bij Liezie. Ik maakte sinds mijn cameo 3 voor het eerst gebruik van de print en cut functie. Met enige vrees, want mijn voorgaande ervaringen liepen niet steeds van een leien dakje. Nu sneed hij slechts 1 keer enkele millimeters naast wat ik had aangeduid. In een later blogje zal ik een stappenplan opstellen met tips en tricks. De uitnodiging is ook echt sjiek geworden en ik ben er apetrots op. Wat zalig als het lukt.

Ik maakte een letterslinger, tafeldecoratie, taartprikkers en een deuraffiche. De taartprikkers zijn tweezijdig gespiegeld en ik vergat niet om het cijfer niet te spiegelen. HA! Ik was wakker toen ik dat ontwierp.

5

Vol verwachting tot we gingen zingen en taart en blazen… je kent het wel… begon miss keihard te huilen en te kronkelen. Het was nochtans chocolade taart met frambozen voor de chocoholic van een dochter die ik heb. Tja, kids, ze doen soms wat je niet verwacht.

Ik ontgoocheld (al dat werk met mijn taarten) en grappige foto’s als gevolg. Gelukkig was haar verdriet van korte duur toen ze van haar taart at.

Gelukkige verjaardag kleine meid. Fijn dat je ons nest koos. Het is genieten met jou in de buurt. Heerlijk dat je steeds zo vrolijk en goedlachs bent…

Je bent nu al een topwijf! Love you big time.

Liezie viert feest met Lili die naar het strand gaat (ofzo).

Ten huize Vansevenant-Vandenbroucke, wordt er een kledingstuk genaaid voor de jarigen. Niet te geloven dat ik voor het kleinste dametje hier in huis al een 2de verjaardagskleedje mag maken. Vorig jaar werd het eentje van StraightGrain. Liezie wordt binnenkort 2 jaar. De uitnodigingen gingen deze week de deur uit. Haar kleedje maakte ik het voorbije weekend.

Ik wou graag eens de uitdaging aangaan met tricot, want ik ben een katoen lover. Bij Framalo vond ik een leuk tricotje, passend voor de kleine meid. Groen met kroontjes.

Als patroon koos ik voor Lili gaat naar het strand, van de Schatkaart. Nieuw voor mij. De kraag kon met niet overtuigen, maar ik zou die wel kunnen aanpassen.

kleed-1

De kraag was niet het enige dat ik aanpaste (zoals gewoonlijk ;-)). Hoera voor de voorraad aan lingerie-elastieken, want daarin vond ik een donkergroen elastisch biais die ik gebruik om slipjes af te werken. Met dit materiaal kon ik de kraag (of bovenkant van het kleedje) mooi afwerken.

De plooien in de rok vallen allemaal naar één kant. Ook dat vind ik niet zo mooi. Ik startte aan MV en vouwde er 3 naar de zijnaad aan het voorpand, zowel naar links als naar rechts. Ook de plooi in het rugpand vouwde ik naar de zijnaad.

Het originele patroon heeft geen mouwen, maar online kan je mouwtjes downloaden om te printen. Dit maakt het een allround kleedje en daar ben ik voorstander van.

En dus, geslaagd, de dochter heeft het kleedje al aangepast, het is wat aan de korte kant. Had ik moeten weten… Volgende de o zo heilige curves van Kind en Gezin (hm hm hm), is Liezie langer dan gemiddeld en dunner. Ik tekende de 86, maar had de 80 nodig volgens borstomtrek. MMM…. dat is een beetje een luie manier van werken van mij. Ik teken vaak (lees bijna altijd) 1 maat groter als de naad niet is inbegrepen in het papieren patroon. Zo heb ik toch de naad erbij geknipt op mijn stof. Op die manier komt het kledingstuk toch vaak goed. Alleen moest ik hier ook de lengte eens nameten. De volgende versie zal ik langer maken. Enkel het rokdeel dan.

Fijn patroon, snel gemaakt, bijna alles met de overlock. Als afwerking komt er nog een kroontje bij en een mooie -met de cameo gesneden- flex applicatie, maar ik ben er nog niet uit wat het zal worden.

patroon en stofje: http://www.framalo.be

elastiek: eigen voorraad

Happy one, old man ;-)

Wauw. Mijn papa mocht gisteren zijn 6de voordeur plaatsen. Hij werd er 60. En hij is gelukkig. Hij werd boer en houthakker als midlife crisis. We hadden het slechter kunnen treffen ;-).

Naast een lieve kleinzoon, heeft hij een enthousiaste kleindochter die hem om de hielen zit. Opa, opa oopppaaaa… We vierden dan ook zijn verjaardag gisteren. Toen ik vertelde aan Liezie dat we naar opa gingen, trok ze stante pede haar jas en muts aan. Dries moest wel nog thuis komen en in bad gaan, maarja…

Mijn papa is gene gemakkelijken wat kadoos betreft. Ooit stonden mijn zus en ik eens klaar met een GPS. Omdat hij graag rondrijdt en vooral rondkijkt. “Nee, niet nodig. Ik gebruik liever een landkaart” :-D. Gezellig.

Enfin, een reisje vindt hij ook fijn, maar hij boekt steeds online. Het was dus geen optie een kadobon te geven van een reisbureau. Dan kwamen mijn zus en ik op het lumineuze idee hem zakgeld kado te doen. En juich… Dan komt de cameo altijd van pas (Wanneer komt die niet van pas é).

Ik had nog een bokaal staan van IKEA. Ik wou er niet zomaar vinyl letters op kleven, maar net iets meer. Een specialer effect. Ik typte de tekst (geen idee meer welk lettertype) en zette er een schaduw rond. Uit elkaar schuiven en snijden maar. De schaduwletters sneed ik in het blauw, de tekst in het geel. Het kleven lukte ook direct.

Een bokaal vol ‘beuterspekken’, wat zakgeld en zijn 60ste verjaardag kan niet meer stuk.

Happy Birthday Dad!

Merci om me te helpen opgroeien tot wat ik ben. Die zelfstandigheid leerde jij mij.

Ik vergeet nooit dat je me zei toen ik een puber was…

‘als je wil uitgaan, moet je alleen zorgen dat je de laatste bus niet mist’.

x

bokaal: ikea

vinyl (beide kleuren): feeërieke

 

Happy birthday #2

Naast het pyjamafeest, halloweentocht (met zelf gemaakte trick or treatzakjes), pizza maken en ontbijt was er ook tijd voor familie. Vince werd serieus in de watten gelegd en kreeg al wat zijn hartje verlangde. Zijn lievelingsmaal (friet met balletjes in tomatensaus),zijn favoriete taart (vanillecake) en een hoop kadobonnen.

Ik naaide een zoals de traditie ten onze huize dat wil een kroon. Hij koos dit jaar voor geel en groen. Leve de grote stoffenvoorraad :-).

Hip hoi knappe boy! Reeds 8 jaar mijn held! Laat ons het leven aanpakken, met alle hobbels en bobbels … Je raakt er wel. Ik zal er altijd voor je zijn. Mijne grote kleine man.